OS PAZOS DE ULLOA
27 xuño 2008OS PAZOS DE ULLOA
Nesta obra, Emilia Pardo Bazán, preséntanos un mundo de corrupción, no que os criados dominan ós amos botando man dos seus máis baixos instintos. ¿Tiña isto algunha correspondencia realista na Galicia de finais do século XIX? Non semella que así fora. O que parece pretender a autora é, que trata de investigar -ó xeito naturalista de Zola-, nos vicios e costumes da sociedade ó traveso das metáforas máis ca dos retratos. Don Pedro Moscoso, ese vinculeiro ignorante e agreste, que se deixa levar pola ambición dos paisanos, desatendendo a sua autoridade; é a metáfora do home dirixido pola promiscuidade e embrutecemento, botando polo chan as normas da cultura ancestral. Para pór esta metáfora de relieve, Emilia Pardo Bazán usa os recursos ó seu alcance: o sexo, a violencia, a agresividade, etc. que condicionan ós persoaxes. Só existe unha vontade, a do máis forte (neste caso o manipulador Primitivo, que instrumentaliza a todos ós que o rodean, para conseguir a súa ambición).
Cando Xulián chegou ós Pazos, o primeiro co que se atopou foi cun neno. Un neno ó que o seu pai e o seu avó emborrachan, coa complicidade da súa nai. Xulián, o cura recén chegado, verase desbordado por esta escena, onde vive emporcallado o marqués de Ulloa, xunto cos seus criados.
Dende a súa chegada ata a súa marcha, o curiña non escatimará esforzos para reformar a vida de don Pedro Moscoso: bárbaro, arruinado, manipulado polo astuto caseiro, Primitivo, pai de Sabel, coa que o marqués ten o seu bartardo, Perucho.
Xulián confía en que don Pedro se reforme por medio do matrimonio con Nucha, unha señorita dunha distinguida familia de Santiago e símbolo da vella cultura pacega: cristiana, limosneira… Pero fracasa, pois alí ninguén lle fai caso a Nucha cando chega ó Pazo como a señora. Esta acaba enfermando e esmorecendo ata a morte, como unha heroína romántica que é.
Contra a loita de Nucha e Xulián de civilizar o Pazo, imponse a influencia de Primitivo, Perucho e a salvaxe e voluptuosa Sabel, ata que Nucha entende que ten que marchar, se quere salvar a súa vida e a da súa filla.
Los Pazos de Ulloa ten, en verdade, un triste final. O bastardo viste con boas ropaxes, mentres a nena, a herdeira, leva os zapatos rotos.
Elvira Pontevedra Márquez
SEDA POR ELVIRA PONTEVEDRA
27 xuño 2008S E D A
Seda é un libro certamente peculiar. Parece mentira que sendo un libriño tan breve, ó rematar de leelo, nos atopemos con tantas dúbidas.
O que sí é verdade é que Alessandro Baricco consigue deixar ó lector cunha interrogación xeral. Cada persoa que o lé acaba interpretándoo de distinto xeito. A ollos vista, trátase dunha técnica literaria estudiada a fondo para conseguilo. E consígueo, xa o creo que o consigue.
É un libro cheo de lirismo e suavidade, de acordo co seu título. Poderíase dicir tamén que é o libro das metáforas, pois son moitas e cheas de romanticismo. Eu, teño que recoñecer que a que máis me impresionóu foi o tema dos paxaros que para min é, sen dúbida, a máis chamativa delas, aínda que as outras non deixan de selo tamén.
Penso que os paxaros e a gaiola significan o inalcanzabel, a beleza, o lonxano. Os paxaros teñen ás para voar e alonxarse pero, como o protagonista, teñen pes que os atan ó chan. Como os paxaros, Hervé Joucour, sae todos os anos cara Xapón pero sempre volve a Lavilledieu, xunto de Hélène pero, eso sí, sempre chega a tempo de asistir á Misa Maior do pobo.
O mundo de Seda, co seu protagonista, é un círculo. Como todo círculo é repetitivo, espiritual, fantasioso… pero, un círculo. Sen principio nin final. Sempre volve. Sempre volve ó punto de partida.
Elvira Pontevedra Márquez
Molloy por Esther Fontenla
17 xuño 2008Molloy de Samuel Beckett
En esta obra dividida en dos partes y con dos personajes que bien pudieran ser el mismo,
veo a dos hombres con un carácter similar , con el mismo tipo de obsesiones y las mismas
neurosis , lo que pudiera ser que los dos fueran la misma persona desdoblada o que el segundo , Moran , se convirtiera en el primero, Molloy.
Me llama la atención que a pesar de su tremenda cojera, ámbos tratan después de muchos avatares, de encontrar su destino, un lugar tal vez para morir.
La pérdida de memoria , la dificultad para moverse, la soledad buscada, el pozo profundo en el que caen, el no saber si ellos se encuentran bien y felices dentro de su propia piel, me hace
pensar en la gran capacidad de resistencia del ser humano y en esa fortaleza que proviene de la mente del individuo ; ésa es la conclusión que yo aprecio con la lectura de este libro.
Esther Fontenla
BRAGADO NO FARO DE VIGO
9 xuño 2008Clubs de lectura
Manuel Bragado.
Esta semana tiven a fortuna de participar nunha sesión conxunta dos dous clubs de lectura que funcionan na Biblioteca Pública de Vigo. Foi esta unha experiencia da que saín moi satisfeito. Acudira ao chamado dos membros (a maioría mulleres) do Club de lectura de Vigo e do Club de lectura “Irmáns Álvarez Blázquez”, que se reúnen semanalmente na nosa única Biblioteca pública, para conversar arredor do libro que están lendo este mes, “A cidade e os días”, o calendario cronolóxico de Vigo de Xosé María Álvarez Blázquez que publicamos en Xerais hai pouco. Durante case dúas horas, que pasaron para todos nun plis plas, falamos de don Xosé María, a quen lembraron con agarimo e admiración algunhas das persoas participantes, da xénese da obra nestas páxinas de “Faro”, do devir e valor bibliográfico das súas tres edicións, das dificultades e criterios da tradución para o galego e, sobre todo, botamos as redes na memoria deste Vigo de impronta corsaria, tan desmemoriado ao tempo que sempre punxente e inquedo. Despois de visitar as instalacións da Biblioteca (moi concorrida, na que se nota un importante esforzo dos seus escasos profesionais e un dinamismo lector que ata descoñecía, mea culpa!), saín do Casco Vello feliz coma un cuco cismando nas enormes posibilidades que para a promoción da lectura teñen iniciativas coma esta dos clubs de lectura vigueses.
Os clubs de lectura, nacidos a maior parte deles nas bibliotecas públicas, son un fenómeno recente que en Galicia está gañando terreo. Persoas afeccionadas á lectura, xeralmente apoiadas por un bibliotecario, reúnense periodicamente para compartir a súa experiencia lectora, convertendo así a biblioteca en espazo de encontro e socialización, ao tempo que nun servizo público especializado de fomento da lectura e de acceso á información dispoñible nos seus fondos, sexan os impresos (libros, xornais ou revistas) ou os electrónicos (cedés ou Internet). Nalgúns casos, estes clubs de lectura convidan aos autores das obras a participar nas súas reunións, pechando así o espazo da comunicación literaria. A satisfacción, mesmo a emoción, da que me teñen participado algúns escritores tras participar nestas sesións intensas (nalgúns casos alongánse varias horas) de contacto coas lectoras (insisto nesta cuestión) estimula o seu proceso de creación e alenta a promoción dos seus libros por medio do boca orella. Noutros casos é a Internet, por medio dos blogs ou das mensaxes enviadas por Twitter, o medio que permite compartir as lecturas e a participación no debate que estas suscitan. A forza e o protagonismo das lectoras acrisólase así nestes novos clubs de lectura.
Experiencia pioneira deste tipo en Galicia foi a “Lonxa literaria” de Moaña que dende 1999 ven organizando cada mes e medio tertulias con escritores. Outra actividade primeira deste mesmo tipo é a do Club de lectura Alecrín de Vigo, que cada ano escolle catro títulos de literatura escrita por mulleres para compartir a súa lectura. Outro modelo exitoso é “Literactúa”, neste caso unha iniciativa municipal, promovida polo departamento de Normalización Lingüística do concello de Carballo, onde cada trimestre se escollen tres libros en galego, que logo se debaten cos seus autores en diversas librarías e establecementos hosteleiros da vila. Outrosí podemos dicir de experiencias máis recentes, como as dos cinco clubes lectores existentes en Pontevedra, algúns animados pola asociación cidadá “Maislibros”; as dos catro clubs das modélicas bibliotecas públicas coruñesas, cunha importante actividade dos seus blogs; dos encontros e actividades de promoción lectora, promovidos no concello de Gondomar, pola asociación “Espazo Lectura”, organizadores dos ciclos “Contomar”, “lendo contigo” e dunha fermosa campaña de “bookrossing” (solta de libros na procura de lectores); ou a dos “Lectores galegos en Bos Aires”, club que se reúne no famoso café Tortoni da capital arxentina, tan frecuentado pola intelectualidade galego do exilio, para conversar sobre textos da literatura galega. Clubs de lectura aos que habería que engadir máis dun centenar que xa funcionan no corenta por cento dos centros galegos de ensino secundario, o que constitúe unha esperanzadora mobilización lectora da que non tiñamos precedentes en Galicia.
Os clubs de lectura, recoñecidos oportunamente na nova lei galega do libro e a lectura, revolucionan radicalmente o funcionamento da biblioteca pública, que xa non pode ser considerada como un mero almacén de libros ou unha silenciosa sala de estudo para estudantes e opositores. Os clubs de lectura das renovadas bibliotecas públicas galegas chaman a nosa porta como unha forma de participación cidadá dende a lectura. Unha iniciativa que merece ser apoiada e divulgada.
LETRAS GALEGAS 2008
5 xuño 2008Encontro con Manuel Bragado.-
O martes 3 de Xuño os clubs de lectura celebramos un encontro con Manuel Bragado, no que o traductor ó galego do libro “A cidade e os días” de Xosé María Álvarez Blázquez, fixo unha lembranza do escritor ó que se adicou este ano a celebración do Día das Letras Galegas. Do libro “A cidade e os días” destacou o inmenso traballo feito por Don Xosé María para recadar todo tipo de fontes historiográficas, así como o valor literario do escrito no que se reflicte un poético amor a Vigo.
Trala intervención de Bragado abriuse un intenso parladoiro entre os asistentes, na súa maior parte integrantes dos clubs de lectura.
Molloy por Isabel Pizarro
29 maio 2008Eu quería facer un comentario do libro “Molloy” de Samuel Beckett. A indicación que se nos fixo fora relatar algo bo. Cansa de buscar nos meus miolos recurrín ao propio Molloy. El axudoume con iste comentario.
“Estaba eu a piques de rematar a miña derradeira viaxe na procura da miña nai, cando alguén preguntoume si eu atopara algo bo polo meu camiño.
Oes¡ rapaz, ¿Non crees ti que é unha ledicia que eu poda contar a miña vida, na nosa lingua, aos meus paisanos e a todolos que queiran sabela?
Iso é o primeiro, pero ainda hai máis.
Para atopar a miña nai tiven que abandoar todas as miñas pertenzas. A iso axudaronme todalas persoas que eu atopei polo camiño, e canto menos cousas tiña máis lixeiro camiñaba. Ao último da viaxe o mellor é deitarse na terra e rolar por riba dela.
Morán, o policia que andibera na miña busqueda, rematou por facer coma min, deixar todo e buscar a sua nai. El deixou atrás ao seu fillo, a súa casa, todo. Eu penso que el tamén rematou atopando á súa.
Seica, a nai que todos nos buscamos é a mesma, a Nai Terra, é por iso que temos de achegarmos a ela nus coma vimos a estoutra parte, á que coñecemos como a Vida”.
Isabel Pizarro.
Manuel Bragado director de Edicións Xerais de Galicia visita os Clubes
26 maio 2008

Co gallo da celebración do Día das Letras Galegas, adicado este ano ó escritor, editor e arqueólogo vigués Xosé María Alvarez Blazquez, o próximo día 3 de Xuño ás 6 da tarde teremos un encontro co Director de Edicións Xerais de Galicia Manuel Bragado, quen nos disertará sobre a figura do escritor homenaxeado e comentará o libro recentemente publicado traducido ó galego “A cidade e os días” Calendário Histórico de Vigo. Este libro xa está distribuído entre os integrantes dos Clubs de Lectura.
Xosé María Alvarez Blazquez en “Faro de Vigo”
15 maio 2008 
“A Cidade e os Días”
Manuel Bragado
O gran éxito que está tendo a celebración do 17 de maio deste ano, no que se homenaxea á figura do editor e escritor don Xosé María Álvarez Blázquez, ten particular importancia para a cidade de Vigo: Os vigueses gozamos da oportunidade de recoñecer como ben o merece a quen foi un dos mellores estudosos e divulgadores da nosa historia, o director da sección de Arqueoloxía do Museo de Castrelos e o “Cronista Oficial” da cidade durante o período final da súa vida.
Vigo e os vigueses aínda tiñan unha débeda pendente con quen ao longo de todo o ano 1959 desenvolveu nas páxinas de “Faro de Vigo”, dirixido daquela por Francisco Leal Insua, a proeza de escribir, empregando a forma de efemérides e baixo o título xeral de “Calendario histórico de Vigo”, o que constitúe até agora a obra máis orixinal e singular da historia local viguesa. Colaboracións xornalísticas diarias, escritas cunha prosa briosa e engaiolante, documentadas con pasmosa erudición, que Xosé María rearmou o ano seguinte en forma dun libro de case seiscentas páxinas publicado nas súas Edicións Monterrei, ao cal lle daría o título principal de “La ciudad y los días”. Un volume que soubo enfeitar cunha cuberta serigrafada, realizada no obradoiro da Serigrafía Gallega do seu irmán Álvaro, sendo o primeiro libro que utilizaba en Galicia esta técnica de impresión. Ademais, non o esquezamos, don Xosé María é o autor principal doutra alfaia da nosa historiografía local, “Vigo en su historia”, groso volume de seiscentas cincuenta páxinas publicado en 1979 pola Caixa de Aforros Municipal de Vigo.
En “A cidade e os días”, don Xosé María vai debuxando amodiño, co seu trazo potente de investigador documental, un impresionante fresco histórico de Vigo, desde o burgo de pescadores na Idade Media que foi -no que xa brillaba a luz de poetas universais como Martín Codax e Meendiño-, pasando polo carácter de porto corsario que abrigou no século XVIII, ao empuxe da abella ribeira que a convertiu na cidade portuaria e industrial punxente que agora coñecemento. Un relato no que ao autor non lle pasan desapercibidos os acontecementos do Terzo de Valadares, as aventuras feudais, a presenza dos piratas, as pestes, as guerras (especialmente a denominada “Reconquista”), as angueiras pola chegada do ferrocarril e polo desenvolvemento portuario, a inauguración da iluminación eléctrica, o entroido elegante das sociedades recreativas, o xornalismo progresista…, nin tampouco as biografías das figuras viguesas senlleiras como Eduardo Chao, Urzaiz, Elduayen e tantos outros.
“A cidade e os días” é un fresco evocador, latexante de personaxes, acontecementos e soños dunha cidade cambiante. Como salienta o académico Darío Xohán Cabana, biógrafo de don Xosé María e colaborador primeiro en Edicións Castrelos: “Este é un libro sen igual en Galicia; ningunha das nosas cidades ten outro que se lle poida comparar en beleza de estilo e en cantidade de información. As actas capitulares, os cartularios eclesiásticos, os arquivos de sociedades, os xornais, as memorias publicadas e as memorias particulares, os libros de viaxes, as antigas e modernas crónicas… en fin, todo canto podía ofrecer a máis mínima noticia foi rigorosamente cacheado polo paciente e minucioso Xosé María. [...] Todo é un fervor de vida, contado con rigoroso recurso ás fontes históricas e cun estilo persoal dunha beleza e dunha capacidade de evocación verdadeiramente marabillosas”.
Tras a súa primeira publicación, hai case cincuenta anos, “A cidade e os días” -a pesar de que moitos dos datos e informacións, afortunadamente, foron superados pola actual historiografía viguesa- non perdeu un ápice do seu interese xa que constitúe moito máis ca un libro de historia. “A cidade e os días” é unha apaixonada biografía literaria da cidade de Vigo e da súa contorna (xa que para o autor, Vigo derrámase dende o Val do Fragoso até o esteiro do Miño) escrita cunha prosa maxistral e un alento narrativo moi notable. Eis nese carácter profundamente literario onde reside a importancia e a beleza deste grande relato colectivo, que dificilmente vai quedar obsoleto.
Tras a a edición facsímile de “La ciudad y los días”, realizada en 1986 polo Concello de Vigo, sendo alcalde Manuel Soto, con motivo do primeiro cabodano do pasamento de don Xosé María, asumimos, co apoio da familia Álvarez Cáccamo e do actual alcalde Abel Caballero, o reto de realizar unha tradución para o galego o máis fiel posible ao espírito da obra e da súa edición príncipe. Unha empresa concibida, sobre todo, como unha homenaxe á figura de Álvarez Blázquez, o editor galeguista que tivo que vivir e traballar en tempos máis escuros cós nosos. Sabemos que don Xosé María tivo sempre o soño de ver editada esta obra en galego, angueira hoxe felizmente cumprida.
Lemos “Os Pazos de Ulloa”
15 maio 2008
Os pazos de Ulloa
Emilia Pardo Bazán
A través de trinta capítulos de diferente extensión paséanos dona Emilia Pardo Bazán pola paisaxe e a degradación dos personaxes de dúas Galicias en loita. O mundo do rural dos pazos de Ulloa condicionado polos caciques, os señores feudais que exercen o poder, e a da cidade, habitada polos señoritos e as señoritas que teñen como última fin a apariencia social. Como pano de fondo aparecen, ao longo de todo o libro, os espacios naturais con descricións paisaxísticas moi frecuentes e extensas.
Estamos a ler Molloy de Becket
15 maio 2008
Molloy
Beckett, Samuel
Autor dunha das obras máis orixinais e senlleiras do século XX, Samuel Beckett (Dublín, 1906-París, 1989) publicou Molloy no ano 1951.
Escrita en lingua francesa, coma a meirande parte da súa obra, a novela procura a resposta a unha incógnita que nunca chega a resolverse, é unha investigación sen obxectivo e unha fuxida cara a un refuxio en realidade inexistente. Primeiro en bicicleta, provisto de muletas despois, e ao final reptando, Molloy marcha en busca da súa nai. Pola súa banda, o detective Moran recibe a orde de atopar a Molloy. As dúas traxectorias dan pé a unha exploración intensa da linguaxe, adéntranse no camiño da desposesión e da aceptación da perda como parte fundamental da vida.
Domingo Villar autor de “Ollos de Auga” visita a Biblioteca Pública Central de Vigo
3 abril 2008O Mércores día 2 de Abril Domingo Villar reuniuse cos Clubs de Lectura da Biblioteca Pública Central de Vigo e tivo unha interesante conversa e intercambio coas integrantes dos Clubs. Neste acto Domingo Villar explicou a xénese da súa novela “Ollos de Auga”, a súa intensa actividade profisional e creativa e os seus proxectos de futuro. Entre estos está o da agardada continuación na súa próxima novela das aventuras do inspector Leo Caldas.
Domingo Villar recibeu o agradecemento dos lectores e lectoras e da propia Biblioteca Central, seguiremos a continuación da súa obra moi atentamente.
Estamos a ler Fahrenheit 451 e Seda
2 abril 2008

8 de Marzo día Internecional da Muller Traballadora
10 marzo 20088 de Marzo.
El 8 de marzo se conoce internacionalmente como el Día de la Mujer Trabajadora, en homenaje a las mujeres asesinadas en una empresa textil de Estados Unidos, en 1908, mientras reivindicaban sus derechos laborales como personas. La fábrica en la que mantenían su encierro fue incendiada por la patronal con todas las mujeres dentro.
No me voy a referir a este suceso que ya conocemos.
Quiero comentar mis dudas sobre una situación que no acabo de entender.
El día 27 de mayo de 2005 visité la siguiente exposición en el Centro Social Caixanova.
ACCIDENTES Y PREVENCIÓN Carteles Españoles del siglo XX
Centro Social Caixanova Sala de Exposiciones III 27-05-05 Vigo
Me llama la atención el siguiente cartel.
Barcelona 1930
¿Quiere Vd. conocer los misterios y horrores del famoso Barrio Chino?
“Sólo se permite la entrada a los mayores de 18 años”
Visite para ello el Gran Museo Anatómico instalado en la Feria. Y cómodamente y sin peligros verá el triste fin que aguarda a los desgraciados que frecuentan los tenebrosos antros del Barrio Chino.
El espectador que una vez visitado dicho museo diera por mal empleado el importe de la entrada, tenga la bondad de reclamarlo y le será devuelto en el acto.
Se ruega a las personas cardíacas se abstengan de visitarlo.
Viernes 27 de mayo de 2005. El periódico Qué! publica esta noticia
La prostitución divide al Gobierno.
La secretaría de Política de Igualdad ha reconocido que el Gobierno se enfrenta dividido a la posible regulación de la prostitución.
Novembro 2002 Caixagalicia
1º Foro Internacional sobre a Prostitución. (Libro de actas)
Pregunta:
Despois do que se leva dito, gustaríame saber se cren na posibilidade de que nas listas do paro, posto que as mulleres non precisamos ningunha formación para realizar este traballo, poidan ofrecer este traballo ás mulleres desempregadas. Con independencia de que estean cobrando unha prestación e perderla en consecuencia. ¿Podería darse esa atrocidade?
Respuesta:
Teresa Conde Pumpido-Tourón. Maxistrada do Xulgado do Social núm. 3 de Vigo:
Se seguimos por este camiño, podería chegar a darse o caso. En principio, a lei di que só se pode ofrecer un traballo adecuado á formación da persoa. Pero, en efecto, poden considerar que as mulleres estamos formadas para o traballo do sexo entón podería chegar a ser unha oferta. Débemos ter en conta que isto se deríva de que non hai rexeitamentos sociais, se consideramos que isto non está prohibido podemos chegar a situacións tan ridículas e absurdas. Situacións que, por outra banda, atacan os dereitos humanos, o dereito á dignidade dunha persoa que non sabemos como vai rematar.
Envía Isabel Pizarro.
“Afirma Pereira” “Sostiene Pereira” por Isabel Pizarro
10 marzo 2008Sosiene, Pereira. Novela apasionante.
Espero que mi opinión sobre la novela “Sostiene, Pereira” les resulte entretenida a las personas que la lean.
Un escritor visita en Lisboa, el cadáver de un periodista portugués al que conoció en París. En aquel entonces era un hombre exiliado, relativamente joven que seguía trabajando como periodista.
Por la noche, cuando el sueño está a punto de llegar y se confunden la realidad y los sueños, el escritor recibe la visita de un personaje en busca de su autor.
Impresionado, tal vez, por la soledad del cadáver y de las pocas personas que fueron a darle el último adiós, le pide al personaje que vuelva.
- Vuelva y cuénteme su historia, no se sentirá solo.
- No es compañía lo que deseo.
- Entonces dígame que puedo hacer por usted.
- Necesito su pluma para seguir trabajando, nada más.
Así, llegaron a un acuerdo. El personaje contó su historia, el escritor le puso nombre y la pluma escribió todo lo que Pereira sostenía.
Al final, cuando Pereira piensa en cometer una locura deja de sostener lo que dice, quizá, para no comprometer a otras personas que aparecen en la historia, pero la pluma no pudo detenerse y el escritor termina la historia dejándonos una novela apasionante.
Isabel Pizarro
S. Valentín
12 febreiro 2008Hace algunos años tuve un “encuentro” con San Valentín. Estuvo muy amable conmigo, me escucho con atención y me dio ánimos para confiar en mi futuro.
Este recuerdo sirva de homenaje en el día de su onomástica.
“ENCUENTRO VIRTUAL”
San Valentín, por favor, escúchame.
Es la primera vez que me dirijo a ti. Quiero que alguien me comprenda. Y tú, que ayudaste a tantos enamorados a ser felices podrás comprenderme.
Soy joven y quiero ser feliz como se entiende hoy la felicidad.
Ten paciencia, san Valentín, te cuento.
Nuestras abuelas estaban contentas, no tenían la obligación que tuvieron sus abuelas de
obedecer a sus padres casándose con el hombre que ellos les habían elegido. Ellas eran
libres para elegir.
Una de mis abuelas, el día de la verbena de san Antonio en las Vistillas, en la ermita del Santo, después de rezarle, echó alfileres en la pila del agua bendita al mismo tiempo
que le pedía un novio.
La otra abuela, como muchas jóvenes de su ciudad, le pedía un novio a san Froilan
acariciándole la cara, (el pobre Santo ya no tiene narices).
Después cuando encontraban un novio se enamoraban, formalizaban las relaciones y se
casaban. Y decían que eran felices.
Pero…., cuando tuvieron hijas, se esforzaron todo lo que pudieron en darles formación
suficiente para que con su trabajo fuesen independientes, y no se viesen en la necesidad
de tener que casarse si no querían. Y así fue como mi madre, y muchas de sus amigas, se enamoraban primero, después formalizaban la relación y se casaban. Tienen un trabajo que les gusta y les da independencia económica, unos hijos buenísimos que están estudiando, una casa preciosa, familia y un largo etc. Pero…, no tienen tiempo para nada y siempre están agobiadas.
San Valentín, yo sé que seré feliz, lo sé. Con mi Amor compartiré ilusiones, afanes, y todo lo que la vida nos depare, tengo tanto amor y tantos deseos de compartirlo que no puede ser de otra manera.
Soy joven y tengo mucha información. Sé que puedo aspirar a tener libertad sexual, a
tener un tiempo y un espacio para mí, a un puesto de trabajo, a no renunciar a crear mi
familia, a seguir las tradiciones familiares si así lo deseo, y a muchas cosas más.
Pero…, no hay pero. ¡¡Yo seré feliz!!
¿Verdad que tú lo comprendes? Muchas gracias por escucharme. Nos vemos.
Isabel Pizarro.
Lemos Rihla de Mohamed Abana
7 febreiro 2008No Club de Lectura de Vigo estamos a ler este libro de viaxes pola curva do Niger e o deserto do Sáhara á procura de Al-Ándalus
SOSTIENE PEREIRA DE TABUCCHI
5 febreiro 2008
Estamos a ler “Sostiene Pereira” de Antonio Tabucchi
Isabel Pizarro “El siglo de las Luces”
29 xaneiro 2008“El siglo de las luces” Alejo Carpentier.
Los hechos sangrientos de la Revolución Francesa anulan la belleza del Caribe que con tantos y tan bellos detalles no narra Carpentier.
El mar, con sus tormentas, sus aguaceros, los aromas y el color de sus aguas. Las islas, sus gentes, sus costumbres, sus creencias.
Los personajes, reales e inventados, al mismo tiempo queridos y aborrecidos por sus comportamientos, tan difíciles de entender desde la distancia.
La fidelidad de algunos personajes a la Revolución, pensando en la próxima para corregir los defectos de la presente.
Seria muy largo detenerme en todos los detalles que me han llamado la atención de esta novela.
La liberación de las costumbres que viven los tres hijos a la muerte del padre.
La curación de Esteban por el negro Ogé, doctor en medicina.
Los cuidados de la madre-niña, el amor de la niña-mujer.
El comportamiento de Víctor cuando llega a la casa.
La presencia de la guillotina en el barco donde se suponía llegaba la liberación de los esclavos.
La decapitación de los gatos, violencia infantil que nos hace sonreír.
El descubrimiento de Esteban: Soy un discutidor, pero discutidor conmigo mismo, que es peor.
Llevar a los condenados al mejor cirujano para no causarles un daño añadido al cortarles un brazo o una pierna.
El pensamiento de Esteban al ver estos hechos “Somos las peores bestias de la creación”, y el hecho de entregar a unos remeros negros los impresos del Decreto de Pluvioso del Año II, que ahora se felicitaba de no haberlos tirado como pensó días atrás.
La disposición de Sofía de ir en busca de Víctor y la forma en que Esteban la de la policía.
Como ya he dicho interminable.
Isabel Pizarro
ELVIRA PONTEVEDRA en galego “Mortal y Rosa”
24 xaneiro 2008Mortal y rosa
“Díxenlle a alguén que ti era-la única verdade que atopei na miña vida”
___________________________________
Mortal y rosa, é unha obra que podería ser considerada como un maxistral exercicio de prosa narrativa. Trátase, en realidade, dunha novela lírica. Como é sabido, toda novela soe ter unha trama. Nesta, Umbral, desvíase do que é o canon normal, é dicir, do que entendemos por novela. Según as normas, unha novela está composta por tres partes, que son: plantexamento, nudo e desenlace. Aquí non acontece isto; é por iso que, según a opinión de máis dun crítico literario, esta é unha novela lírica, ou un poema en prosa.
O texto está ordeado por capítulos de distinta medida. O argumento -a enfermidade do fillo do autor-, non aparece ata ben avanzada a obra (aínda que xa ó principio faise delo algunha mención).
Trátase dun monólogo no que Francisco Umbral vai ceibando todos os seus pensamentos; todo o que sinte e ten dentro del. Monólogo dunha grande beleza ainda que abondosamente amargo, -podería dicirse que se trata dun berro desesperado de inconformidade e de protesta diante do destino-. Todo tivo lugar por causa da doenza e posterior morte do neno -o seu único fillo- a piques de cumprir os seis anos.
Só poñéndose no seu sitio se pode entender a anguria pola que está a pasar o autor. É certo que a calqueira pai nese trance, a morte dun fillo, pasaríalle o mesmo. Agora ben. As circunstancias vitais de Umbral son campo abonado para sufrir máis, se cabe, estes acontecementos. Teñamos en conta que o autor desta obra lírica, non tivo pai, ó que sempre votou en falla, pois, nin sequera o coñeceu. Por elo, cando él foi pai, vivíuno de distinto xeito. Este fillo foi unha especie de ponte ó pasado, que fixo que él vivira co fillo o que non tivo de neno.
O libro comeza cunha chea de exabruptos, os cais iban dirixidos a Freud e Bretón, polo que éstes matinaban sobor dos soños.
De seguido vai facendo un percorrido polo seu corpo, analizándoo, cunha grande carga de retranca e sarcasmo. Así, fálanos do seu cabelo, da súa pel blanca, das súas mans, o esquelete, etc… Logo fai referencia ó fillo, que máis adiante vaise convertir no verdadeiro protagonista do libro.
Os pensamentos abroian como unha especie de río, que descurre polo seu canle, pero non é lineal na descripción. As veces volve atrás, para logo retomar o seu roiteiro.
O texto é rico en linguaxe poético, con abondosas metáforas cheas de fragancia e dozura: “Cando me arrinco na fraga dos soños…”, “á selva escura do dormir…”. Un léxico correctísimo.
O derradeiro capítulo é verdadeira poesía, atopámolo cheo de musicalidade e tenrura. Aquí, a protagonista é unha mecedoira, que semella estar chea de vida: “Ea, meu neno, ea. Un doce e máxico moble…” pero, eso sí, na compaña do neno: “O neno, unha vez durmido, da todo o seu perfume…”
Elvira Pontevedra Márquez
ESTHER FONTENLA DURAN sobre “El Siglo de las Luces”
24 xaneiro 2008Es una novela , dentro de la literatura contempóranea , que inicia el llamado Realismo Mágico que después
continuarán muchos escritores latinoamericanos.
La narrativa de la novela está a caballo entre la cultura caribeña y la europea. Tiene mucho contenido ya que su autor
es poseedor de una gran cultura y de una gran información además de ser un gran conocedor de sus orígenes , de su paisaje
y de su historia.
La novela tiene una gran riqueza léxica y muestra muy bien todos los ambientes empezando por la casa colonial , por la riqueza floral de las islas , por su arquitectura y por todo su mundo. Así contando , nos traslada a París para vivir los acontecimientos que sucedieron a la revolución francesa.
Al autor, no le interesan tanto los personales como el deseo de trasladarnos al mundo caribeño del siglo XVIII . A los `
personajes los describe vagamente excepto a Víctor y a Esteban. Víctor , personaje real , que sería el comerciante
ambicioso y aventurero que quiere trasladar la revolución francesa a las Antillas y Esteban que sería el idealista y en el que podría encarnar la idea de la revolución.
Os animo a leer la novela ya que siempre es ineresante dar un repaso a la historia
ESTHER – Una lectora
El Siglo de las Luces
9 xaneiro 2008
Estamos a ler no Club de Lectura “El Siglo de las Luces” de Alejo Carpentier.
Xosé María Álvarez Blázquez
9 xaneiro 2008Artigo en memoria de Ávarez Blázquez no ano das letras adicado a el e proposto polo noso Clube de Lectura “Irmáns Alvarez Blazquez”
Ano de don Xosé María
Manuel Bragado El Pais. MANUEL RIVAS Luces MANUEL RIVAS 21/12/2007 É a literatura galega contemporánea un desastre? Dispensen a pregunta. Non é por provocar. Non é por faltar. É que veño de ler unha sutileza de Xosé Luís Franco Grande en La Voz de Galicia (domingo, 16 de decembro do 2007) e aínda ando a apañar os dentes polo chan. O Franco Grande fai ben en reclamar o “bo gusto”. A min el lémbrame na escrita a aquel lendario número 5 do Peñarol de Montevideo, Wilmar Everton Cardaña, gran experto na chamada “patada voadora”, a quen nos inicios os comentaristas bautizaron co alcuño de O Home e que acabaría sendo coñecido, nun meritorio proceso de revalorización popular, como O Home de Neandertal. A histórica peza titulase Pouca lectura e comeza así: “Sinto moito dicir que, despois de máis de medio século participando no mundo cultural galego, que nada me estraña que a xente non lea literatura galega, nin, en xeral, libro galego. Por unha razón moi sinxela: porque o que se escribe en galego acostuma a ser, non só de moi pouca calidade, senón un timo á cultura, á intelixencia e ao bo gusto”. E o todo o que segue é un auténtico round de cariño de Franco Grande. As editoriais galegas son fontes de mentiras, non hai unha crítica merecente dese nome, vivimos unha xeneralizada banalización e falta honradez intelectual. Mesmo hai unha data para estabelecer o principio de semellante dexeneración: “Penso que nos últimos corenta anos a creación en lingua galega se foi degradando”. Así que foi en 1967, máis ou menos, cando subimos a ese maldito tren que nos leva cara á Estación do Carallo. Falando de transporte, eu tiña que parar en Catro Camiños, mais pareime en Franco Grande. A súa non é unha sección calquera. Trátase dun membro da Real Academia Galega, un home que sempre está a “facer país”. Eu levaba libros galegos na bolsa para os agasallos de festas. Logo de ler o artigo, entroume un sistema de perturbación na cabeza. En realidade, tratábase do sistema literario galego, que sempre anda á procura dun acocho. “Qué fas? Vaite de aí!”, dixen alarmado. Pareceume que había xente que miraba con carraxe, especialmente un que se parecía a López Rega, aquel secretario espiritista do xeneral Perón: “Leva libros de literatura galega contemporánea! Qué vergoña! Qué timo! Qué falta de honradez intelectual!”. Eu pensei en botarme a berrar e negar tres veces: “Qué están a pensar? Non, non. Equivócanse! Non son libros, que son zapatos contemporáneos”. Mais a min pásame como á personaxe d‘Unha soidade demasiado ruidosa, de Bohumil Hrabal. Que me sinto culpábel de todo o que leo na prensa. Así que pensei en baixar en Correos e por un telegrama urxente: “Non persista. Toda a culpa é miña, don Xosé Luís. Proceda”. Se o académico di que a literatura galega é unha desfeita, pois non vou ir eu a rebatelo, a dar a nota, para que logo digan: “Aí está o Rivas, como sempre, a desfacer país, levándolle a contraria a Franco Grande”. Ademais, ninguén máis piou. Nin escritores, nin críticos, nin editores. Todos apreixados por ese profundo ollar. Se cadra ten razón o Franco Grande. Eu téñolle moito respecto. Mesmo confeso que lle teño un pouco de medo. Eu coido que o que a xente tiña que facer canto antes, sen demora, era ler a Franco Grande. E facer caso dos seus consellos. Non se tira proveito dos talentos. Franco Grande podería ser o noso Marcel Reich-Ranicki, o crítico alemán que atraeu a millóns de espectadores, no programa O cuarteto literario. Nunha ocasión, Reich-Ranicki apareceu en pantalla facendo cachizas un libro de Günter Grass. Imaxinen a Franco Grande, a festa que podía montar na TVG! Toda Galicia a ver enfeitizada a aquel home anoxado. O espectáculo de velo enfurecido a chimpar libros contra a cámara. -Un timo, señores! Unha calamidade nacional! Un peido enxebre! Un arrouto cosmopolita! Cómpre, pois, que reflexionemos. Deus é bo pero Franco Grande non é malo. Qué parte de razón ten? Falando de honradez intelectual, Franco Grande non é moi honrado (ui, ui, ui, Manolo, se non sabes torear, pa que te metes!) porque manipula a información básica, os datos reais. E as causalidades que formula son falsas. Isto non é Finlandia, mais na Galicia de hogano lese máis que nunca. Si. Máis literatura galega que nunca. Non falo de corenta anos atrás. Falo de hai un, catro ou seis anos. Cada ano lese máis. E á marxe das lecturas recomendadas nos centros de ensino, existe un pobo lector ceibe, de milleiros de persoas, que len non por patriotismo senón por pracer. Un pobo lector que existe pola enerxía do desexo, con moito traballo honrado detrás, moitas horas de entrega desinteresada. Hai novos espazos, hai clubes de lectura, hai unha rede de bibliotecas que move xente con saber e pracer. Hai tamén un nivel da crítica que traspasou a época das recensións. Ademais, é equívoco estabelecer unha relación directa entre a calidade da última literatura e o nivel de lectura. Os lectores sempre poden acudir, e acoden, aos clásicos. (E mesmo, en caso extremo de desacougo, sempre lles queda a man Franco Grande). Se abondan e se se multiplicaron as traducións ao galego supoño que será precisamente porque se creou un pobo lector, que apreza os novos froitos. Algo, unha pisca, un chisco, unha frangulla, algo, digo eu, tería de ver a literatura galega das últimas décadas na creación dese gusto, desa degaro. Ando a apañar os dentes e non falei dunha cuestión básica. A calidade. É mala a literatura galega? Se é mala, como é de mala? É simplemente mala, mala mala, malísima? Mala a rabiar? É ruín? É mala per se ou está mala in situ? Non será que está maliña? O matiz é importante, decisivo, señor Franco Grande. Se está maliña, aínda menos mal. Cunha literatura maliña aínda podemos ir tirando. Aínda podemos ir ao albeite. Hai por aí herbas coas que facer infusións filo-glósicas. Eu saio todos os días ao monte. Por ver se mellora a maliña. -Qué tal está esa novela que estás a ler? -Está maliña, pobriña. -Pois quérea un pouco, ho! Bótalle unha ollada, só unha olladiña, e xa verás como mellora. Na literatura ten moita importancia a escrita mais tamén a recepción. Hoxe en día fálase moito do lector-receptor. Mais sempre foi así. De repasarmos a historia da literatura galega, atoparemos ferintes incomprensións que nos poñen agora os cabelos crechos. Ese calafrío que sentimos cando lemos O divino sainete de Curros. Aquí sempre houbo moi bo dente para o raxo contemporáneo. Falemos claro: a Rosalía comérona viva algúns canibais galegos. Como comeron a Blanco-Amor. Unha e outro atoparon no pobo e en críticos foráneos a comprensión que as bárbaras elites galegas lles negaron. Por iso os escritores galegos, como coñecen o percal, sempre escribiron moito de gastronomía. Para desviar a atención cara outras especies. Ánimo, Franco Grande. A desfacer país.
Este 2008 a sociedade galega homenaxeará a Xosé María Álvarez Blázquez. A celebración deste 17 de maio promete ser brillantísima, xa que a figura humana e literaria deste grande polígrafo humanista permitirá un achegamento á realidade cultural galega dende aqueles tempos de entusiasmo da República, pasando polos anos difíciles da represión e da resistencia cultural e política durante o longo franquismo, até chegar ás ilusións renovadas nos primeiros anos da Reforma Política.
Un ano, ademais, que debe permitir un recoñecemento definitivo da figura total de don Xosé María: o inesquecible editor de edicións Monterrey e edicións Castrelos (a semente da nosa edición actual); o libreiro da almoneda de Pi e Margall; o autor de poemarios fulcrais da nosa poesía contemporánea de tradición popularista como “Canle segredo” ou “Roseira do teu mencer” ou de tradición neotrobadorista como “Cancioeiro de Monfero” ou de pezas narrativas como “Os ruíns” e “A pega rabilonga e outras historias de tesouros”; o biógrafo de Alenxandre Bóveda; o investigador e divulgador da nosa poesía medieval (autor da grande “Escolma poesía galega medieval”, publicada por Galaxia, editora da que tamén foi un dos seus fundadores) e das fontes da prosa da Idade Moderna (obra magna e moi querida por el, que non puido ver rematada); o historiador, arqueólogo e etnógrafo, o coleccionista, o conferenciante, o xornalista radiofónico, o divulgador da historia local viguesa nas páxinas de “Faro de Vigo”, o académico ou o profesor da Escola Náutico-pesqueira lembrado con agarimo por xeracións dos seus alumnos vigueses. Mais, a pesar destas múltiples dimensións profesionais, este ano dedicado a don Xosé María Álvarez Blázquez debe supoñer, sobre todo, o recoñecemento da súa figura humana, da súa coraxe moral, do seu carácter de resistente activo e diverso que soubo enfrontar en posición sempre positiva e co maior ánimo un tempo de miseria moral que lle deparou non poucas dificultades e penurias.
Particular importancia terá o “Ano Álvarez Blázquez” para a cidade de Vigo que, por fin, gozará da oportunidade de recoñecer como ben o merece a quen foi o maior estudoso da súa historia e o seu “Cronista Oficial”, durante o período final da súa vida, dende o 30 de decembro de 1976 até o seu pasamento o día 2 de marzo de 1985. Vigo e os vigueses teñen unha débeda pendente con quen ao longo de todo o ano 1959 desenvolveu nas páxinas de “Faro de Vigo” a proeza de escribir, empregando a forma de efemérides e baixo o título xeral de “Calendario histórico de Vigo”, o que constitúe até agora a máis importante obra da nosa historia local. Colaboracións xornalísticas, escritas cunha prosa vibrante e elegante, que Xosé María rearmou o ano seguinte en forma dun groso libro de case seiscentas páxinas, a quen lle daría o título principal de “La ciudad y los días”, enfeitado cunha cuberta serigrafada realizada no obradoiro da Serigrafía Gallega do seu irmán Álvaro. Unha obra extraordinaria, na que Xosé María vai debuxando a modiño co seu trazo potente de investigador documental rigoroso un impresionante fresco histórico de Vigo, desde o burgo de pescadores da Idade Media que foi -no que xa brillaba a luz de poetas universais como Martín Codax e Meendiño-, pasando polo carácter de porto corsario que abrigou no século XVIII, ao empuxe da abella ribeira que a convertiu na cidade portuaria e industrial punxente que agora somos. Este canto de amor a nosa cidade foi reeditado en edición facsímile en 1986, polo concello de Vigo, con motivo do primeiro cabodano do pasamento do autor, e será editado en galego nesta primavera. Ademais, Xosé María é o autor principal de “Vigo en su historia”, outra alfaia da nosa historia local, un groso volume de seiscentas cincuenta páxinas, publicado no mes de decembro de 1979 pola Caixa de Aforros Municipal de Vigo. Unha formidable obra colectiva, na que Xosé María se ocupou da coordinación, da dirección da edición e de máis da metade dos textos do seu contido.
Vigo e os vigueses deben recoñecer tamén a Xosé María polo seu espléndido traballo como “Comisario de Escavacións Arqueolóxicas”, tarefa que asumiu de forma altruísta dende 1953, ano no que baixo a súa dirección se realizaron os levantamentos na rúa Pontevedra que permitiron o descomunal achado dunha decena de estelas funerarias romanas, así como doutras moitas pezas nas escavacións que dirixiu na illa de Toralla e no monte do Castro, hoxe alfaias primeiras da sala de arqueoloxía do Museo de Castrelos, institución na que dende 1981 foi xefe do departamento de “Historia de Vigo e da súa comarca”.
Este “Ano Álvarez Blázquez” é unha magnífica oportunidade para poñer en valor todo este traballo hercúleo de don Xosé María. Concello e institucións viguesas deberían telo en conta.
Viva a literatura galega
21 decembro 2007
É mala a literatura galega?
![]()
De Isabel Pizarro.POR EL PLACER DE LA LECTURA, PÁSALO.
21 decembro 2007Escrito y firmado por José Luís Sampedro, escritor, filósofo y buena gente.
POR LA LECTURA
Cuando yo era un muchacho, en la España de 1931, vivía en Aranjuez un Maestro Nacional llamado D. Justo G. Escudero Lezamit. A punto de jubilarse, acudía a la escuela incluso los sábados por la mañana aunque no tenía clases porque allí, en un despachito que le habían cedido, atendía su biblioteca circulante. Era suya porque la había creado él solo, con libros donados por amigos, instituciones y padres de alumnos.
Sus ‘clientes’ éramos jóvenes y adultos, hombres y mujeres a quienes sólo cobraba cincuenta céntimos al mes por prestar a cada cual un libro a la semana. Allí descubrí a Dickens y a Baroja, leí a Salgari y a Karl May.
Muchos años después hice una visita a un bibliotequita de un pueblo madrileño. No parecía haber sido muy frecuentada, pero se había hecho cargo recientemente una joven titulada quien había ideado crear un rincón exclusivo para los niños con un trozo de moqueta para sentarlos. Al principio las madres acogieron la idea con simpatía porque les servía de guardería. Tras recoger a sus hijos en el colegio los dejaban allí un rato mientras terminaban de hacer sus compras, pero cuando regresaban a por ellos, no era raro que los niños, intrigados por el final, pidieran quedarse un ratito más hasta terminar el cuento que estaban leyendo. Durante la espera, las madres curioseaban, cogían algún libro, lo hojeaban y veces también ellas quedaban prendadas. Tiempo después me enteré de que la experiencia había dado sus frutos: algunas lectoras eran mujeres que nunca habían leído antes de que una simple moqueta en manos de una joven bibliotecaria les descubriera otros mundos.
Y aún más años después descubrí otro prodigio en un gran hospital de Valencia. La biblioteca de atención al paciente, con la que mitigan las largas esperas y angustias tanto de familiares como de los propios enfermos fue creada por iniciativa y voluntarismo de una empleada. Con un carrito del supermercado cargado de libros donados, paseándose por las distintas plantas, con largas peregrinaciones y luchas con la administración intentando convencer a burócratas y médicos no siempre abiertos a otras consideraciones, de que el conocimiento y el placer que proporciona la lectura puede contribuir a la curación, al cabo de los años ha logrado dotar al hospital y sus usuarios de una biblioteca con un servicio de préstamos y unas actividades que le han valido, además del prestigio y admiración de cuantos hemos pasado por ahí, un premio del gremio de libreros en reconocimiento a su labor en favor del libro. Evoco ahora estos tres de entre los muchos ejemplos de tesón bibliotecario, al enterarme de que resurge la amenaza del préstamo de pago. Se pretende obligar a las bibliotecas a pagar 20 céntimos por cada libro prestado en concepto de canon para resarcir -eso dicen- a los autores del desgaste del préstamo. Me quedo confuso y no entiendo nada.
En la vida corriente el que paga una suma es porque:
a) obtiene algo a cambio.
b) es objeto de una sanción.
Y yo me pregunto: ¿qué obtiene una biblioteca pública, una vez pagada la adquisición del libro para prestarlo? ¿O es que debe ser multada por cumplir con su misión, que es precisamente ésa, la de prestar libros y fomentar la lectura? Por otro lado, ¿qué se les desgasta a los autores en la operación? ¿Acaso dejaron de cobrar por el libro vendido? ¿Se les leerá menos por ser lecturas prestadas? ¿Venderán menos o les servirá de publicidad el préstamo como cuando una fábrica regala muestras de sus productos?
Pero, sobre todo: ¿Se quiere fomentar la lectura? ¿Europa prefiere autores más ricos pero menos leídos? No entiendo a esa Europa mercantil. Personalmente prefiero que me lean y soy yo quien se siente deudor con la labor bibliotecaria en la difusión de mi obra. Sépanlo quienes, sin preguntarme, pretenden defender mis intereses de autorcargándose a las bibliotecas. He firmado en contra de esa medida en diferentes ocasiones y me uno nuevamente a la campaña.
¡NO AL PRÉSTAMO DE PAGO EN BIBLIOTECAS!
José Luis Sanpedro
Pasarlo a vuestras listas de correo para correr la voz. Por el placer de la lectura.
Si no sabes a dónde quieres ir, no tiene importancia cuál de los caminos tomes. L.Carroll
Boas Festas e Próximas reunións
20 decembro 2007Boas festas a todos/as,
Lembrádevos que as próximas reunións serán:
Club de Lectura de Vigo : Martes 8 de Xaneiro do 2008 ás 17,30 hs.
Club de Lectura “Irmáns Álvarez Blázquez” : Mércores 9 de Xaneiro do 2008 ás 18 hs.
CUADERNO DE APUNTES DE J. L. MARTÍN DESCALZO
18 decembro 2007Las casualidades existen.
Casualidad es encontrar, dos días después de la extraordinaria reunión del último martes, el artículo “Niño en la biblioteca” del Cuaderno de Apuntes de J. L. Martín Descalzo que publicaba el diario ABC.
Lo encontré entre los papeles que le gustaba guardar a mi padre. No tiene fecha pero sería por el año 1995, o quizás antes.
Me decido a copiarlo para todos y todas.
Isabel Pizarro.
CUADERNO DE APUNTES DE J. L. MARTÍN DESCALZO
“Niño en la biblioteca”
Leo que en Astorga, la ciudad de mi infancia, han inaugurado una biblioteca pública y el corazón me salta como herido de gozo. Porque la ciudad milagrosa de mis años de niño sólo tenía una lacra: no había en ella dónde conseguir libros que llevarse baratamente a los ojos. Supongo que esté era un fallo común a la mayor parte de las ciudades de entonces, pero hoy no puedo entender cómo los Ayuntamientos se preocupaban de que una ciudad tuviera alcantarillas o fuegos artificiales en las fiestas, pero no se sentían mutilados si los pequeños vivíamos de mendigos del alma.
Afortunadamente en mi casa había algunos libros, y mis padres sabían que, para mí, no había reyes mejores que los que traían libros. Pero, aun así, ninguno de ellos daba abasto al feroz lectorcete que yo llevaba dentro. Estoy seguro de que si entonces hubiera habido en las casas máquinas fotográficas, como las hay ahora, la imagen que más se repetiría en mis álbumes sería la de un crío tumbado panza abajo en la galería de mi casa leyendo y leyendo sin enterarme del mundo que giraba en torno a nosotros (y digo “nosotros” porque siempre consideré a los libros como auténticas “personas”).
Así que me pasé la infancia hambreando bibliotecas, mientras leía y releía mis pocos libros que, para mayor fortuna, eran esos clásicos castellanos y grecolatinos que ahora nadie lee porque dicen que son aburridos, cuando para mí cada uno era como descubrir un continente.
Luego me ocurriría algo más desconcertante: al llegar al seminario me encontré con que allí tenían una gran biblioteca (detenida, eso sí, en el siglo XIX), pero que… permanecía siempre cerrada sin que los estudiantes tuviéramos acceso a ella. Creo que sólo se habría para los mayores, con lo que se conseguía que estos –habituados a no leer- tampoco fueran a ella prácticamente nunca.
Por lo que luego he sabido, esto era norma común de casi todos los seminarios de mi tiempo: alguien debía pensar que allí perderíamos la vocación. O –como un profesor me dijo una vez- que la biblioteca “nos quitaría tiempo para estudiar”. Por lo visto los libros de texto eran los únicos no peligrosos.
Una vez, sí, recuerdo que “nos enseñaron” la del seminario de Astorga. Y allí entramos con cierto complejo de pecado, como si de un templo pagano se tratase, admirados y asustados. Y lo único que de aquella visita recuerdo es que había mucho polvo y que a la llave que cerraba la biblioteca se añadían aún varios candados con los que clausuraban un armario que encerraba los libros incluidos el Índice. ¿No habría que confesarse por haber mirado los lomos al pasar?
Confieso que esta es la parte más fúnebre de mi infancia. Y casi lo único que no he perdonado a los seminarios de mi tiempo.
Por eso, ¿cómo no sentirse feliz al pensar que a los niños de hoy no les ocurrirá, en mi Astorga y en algunas otras –no muchas- ciudades, como a nosotros? Por no quiero ni pensar que ellos, teniendo esa impagable oportunidad, vayan a preferir la televisión.
Aunque a veces me preguntó si en realidad no tendré yo que agradecer aquella cerrazón, que añadía al placer de leer el otro placer de hacer algo semiprohibido. Pues lo cierto es que el terco crío que yo fui se las apañó siempre para tener algún libro entre las manos. Y que aún hoy, cuando repaso la historia de mi vida, separo sus capítulos por libros: desde que leí la “Ilíada” hasta que me enamoré de Virgilio; desde que devoré la “Oda a Carlos Félix” de Lope hasta que descubrí los sonetos de Quevedo; desde que aprendí de memoria a Antonio Machado hasta el día que me deslumbraron los Karamazov; y así hasta hoy.
¿Podrán decir esto pasado mañana los niños de hoy? No estoy muy seguro. Porque, cuando veo a los hijos de mis amigos tragar como rumiantes horas y horas de televisión, temo que se acostumbren a ese tipo de papillas digeridas y que lleguen a carecer de ese agradable –pero costoso- valor que supone el poner en marcha la propia imaginación.
Recuerdo que lo que más me impresionó de ese mundo alucinante que cuenta Bradbury en su “Farenheit 451” es que, en ese imaginado mundo en que los libros estarían prohibidos, el que la gente dejara de leer no se debió a que los dirigentes lo prohibieran, sino a que “el mismo público abandonó la lectura espontáneamente. Los periódicos moría como enormes mariposas, nadie deseaba volverlos a leer. Cuando desaparecieron, nadie lo echó de menos”.
¿Será esto posible? Esa sí que sería la peor bomba atómica, la más limpia de todas: las que vaciaría a los hombres por dentro, sin que ellos mismos se dieran cuenta.
¿Puedo gritar desde aquí a los padres que libren a sus hijos de ese posible espanto? ¿Puedo suplicar a los Ayuntamientos que inviertan su dinero en bibliotecas, aun cuando hacer esto sea menos demagógico, conquiste menos votos y no permita a los alcaldes lucirse tanto como cuando presiden verbenas o inauguran castillos en el aire?
Felipe Pedrell decía que “lo poco que sabemos lo sabemos entre todos”. Y es verdad: los genios no existen; lo que sí existe en gente que tiene muchas cabezas porque ha leído muchos libros y porque ha sabido asimilarlos.
A la puerta de la biblioteca de Berlín hay un letrero que dice: “Medicina del alma”. Yo hubiera puesto “alimento” más que “medicina”, y hubiera añadido sobre todo un segundo letrero que dijera: “Dejad que los niños se acerquen a mí”. Porque no quisiera que los pequeños de hoy pudieran recordar en el siglo XXI que vieron una vez una biblioteca y que, de ella, sólo recuerdan que estaba llena de polvo y poblada de llaves y candados.
J. L. MARTÍN DESCALZO
Grazas a Mª Xosé Queizán
14 decembro 2007Grazas Mª Xosé,
En nome dos Clubs de Lectura da Biblioteca Pública Central de Vigo damosche as grazas pola túa presencia e polas túas palabras do pasado día 11 de decembro. Nese día os dous clubs de lectura tivemos a oportunidade de escoitar e debatir en persoa con Mª Xosé Queizán sobre da súa novela “Amor de Tango”. Foi un acto entrañable e moi emotivo no que unha vez máis comprobamos como os vigueses e viguesas nos vemos reflexados e nos identificamos con moitos dos lugares e persoas que habitan esta magnífica história.
Grazas de novo.
O CORDENADOR.
Xosé Lois Romero Falque
Biblioteca e Clubs de Lectura
13 decembro 2007As reunións dos Clubs de lectura son :
Club de Lectura de Vigo: Martes ás 5,30 da tarde
Club de Lectura “Irmáns Álvarez Blazquez” : Mércores ás 6 da tarde.
Mª XOSÉ QUEIZAN REÚNESE CON NÓS NO CLUB DE LECTURA
10 decembro 2007O martes 11 de Decembro de 2007 estará con nós no Club de Lectura a escritora feminista Mª Xosé Queizán , unha das máis grandes mulleres da nosa literatura.

Organizan os Clubs de Lectura da Biblioteca Pública de Vigo.
Presenta : Mª Xesús Soto do Corpo Facultativo de Bibliotecarias de Galicia e Técnica da Biblioteca Pública Central.
Rosa Saenz leu Madame de Bovary
10 decembro 2007En el Club de Lectura, este otoño he releído la novela de Flaubert, Madame Bovary y como la primera vez , he disfrutado mucho. Su cuidado estilo, su trama, la creación de los personajes, incluidos los secundarios como el astuto y vanidoso Homais o el embaucador Lhereaux , me han cautivado.
En la narración , Charles Bovary no tiene aspiraciones, sólo desea amar a su mujer ,trabajar como mëdico y ver feliz a su hija Berthe .Sin embargo Enma , quiere vivir como en los libros que lee. Influenciada por ellos, sólo le gustan : los bailes, la poesía, los amores, los lujos… En fin, todo lo que Charles no le puede ofrecer: “La conversación de Charles era plana como la acera de una calle, y los lugares comunes de todo el mundo, vestidos con su ropaje más vulgar, desfilaban por ella sin lograr suscitar emoción, risa ni ilusiones”
El mundo de la ficción se hace real en la mente calenturienta de Enma, pero el choque con lo cotidiano será la lucha que mantendrá con su propia vida . Desprecia a su marido , está fascinada con Rodolphe hasta que éste decide no secundarla en su huida y con León vivirá dos diferentes pasiones . Al final, Enma comprende que Charles es el único que le ha querido de verdad: “¡tú si que has sido bueno ¡” le confiesa ella en plena agonía y entonces recobra la realidad .
Basada en un hecho real, Flaubert construyó una obra inmortal. Tardó 5 años en realizarla, ya que como refiere: ”El estilo es algo que me tomo muy en serio, me sacude los nervios de una manera horrible, es algo que me consume y me atormenta. ¡ qué manía más bárbara, pasarse la vida peleándose con las palabras ¡”
Otras novelas del siglo XIX que también tratan el tema del adulterio, que era la obsesión de la época , son: La Regenta (1885) de Leopoldo Alas Clarín, El Primo Basilio (1878) de Eça de Queiros y Anna Karenina (1877)de León Tolstoi.
Os recomiendo la lectura de cualquiera de ellas.
En Vigo a 11 de Decembro de 2007
Rosa Saenz.
Estamos a ler no Club de lectura de Vigo “Mortal y Rosa”
29 novembro 2007 A traverso do monólogo interior Francisco Umbral establece unha reflexión sobre da súa persoa, a súa presencia física, da súa memoria, desenvolvendo unha prosa poética na que se laia da morte do seu fillo ainda neno. “Mortal y Rosa” foi publicada no 1975 e pasa por ser a mellor novela deste autor recentemente falecido.
“Amor de Tango” por Isabel Pizarro
28 novembro 2007Moitas grazas María Xosé polo teu libro “Amor de tango”.
Muchas gracias por este maravilloso libro “Amor de tango”, sorprendente y apasionante como el mismo Vigo.
La proyección, en un cine de esta ciudad, de la película “El último tango en París”, despierta en Margot los recuerdos de su “amor de tango”. Pero no es eso sólo lo que nos cuenta.
Margot, nos habla de su abuela, y de todo lo que está recordaba desde que llegó a Vigo siendo una niña. Así, conocemos los acontecimientos más importantes desde el año 1910, con el cometa Halley, hasta los últimos de los setenta con la proyección de dicha película.
Los recuerdos de Margot cambian con la misma rapidez con la que aparecen nubarrones negros en el cielo azul de Vigo.
Para mí, apasionada de Vigo sin ser gallega, este libro me ha permitido conocer muchas cosas de esta ciudad donde vivo desde hace muchos años.
En Vigo a 27 de Novembro do 2007
Isabel Pizarro
BOVARISMO
22 novembro 2007E-Diccionario de termos literários Carlos Ceia
BOVARISMO
Termo cunhado em 1892 por Jules de Gaultier a partir do romance de Gustave Flaubert, Madame Bovary, cuja heroína, saturada de leituras romanescas, mede a sua própria, vida pelos parâmetros provenientes da sua experiência de leitora. O bovarismo consiste, assim, numa insatisfação romanesca com a realidade, numa inversão do olhar, e demonstra a incapacidade de assumir uma posição crítica em relação à ficção. O abismo que se abre entre as duas experiências, a da realidade e a do imaginário, confere uma dimensão ao mesmo tempo trágica e irónica ao bovarismo.
A noção inicial de bovarismo estendeu-se e passou a frequentar outros contextos. Assim, a psicologia apropriou-se do termo para referir-se a certos tipos de atitude neurótica em que o indivíduo, desprovido de autocrítica, imagina-se diferente do que ele é, idealizando a sua personalidade, especialmente no campo sentimental. Além disso, na América Latina, o termo vem sendo empregado também com o sentido da alienação intelectual que precede a construção de uma identidade cultural própria; o teórico haitiano Jean Price-Mars é o primeiro a utilizá-lo neste sentido.
Se a noção de bovarismo implica alguma positividade, esta reside no facto de a perpétua insatisfação e o contínuo trabalho da imaginação prefigurarem o desejo de escrita do qual o personagem de Emma Bovary fornece um modelo, embora ingénuo. Assim, a análise do bovarismo proposta por Alain de Lattre descobre, na forma da tolice de Emma e na forma da inteligência criadora de Flaubert, um mesmo princípio: a distância invencível entre o mundo e si, entre si e si mesmo.
Bib.: Alain de Lattre: La Bêtise d’Emma Bovary (1980); Henri Piéron: Vocabulaire de la psychologie (1963); Jean Price-Mars: De St.-Domingue à Haitï: Essai sur les arts et la littérature (1959); Jules de Gaultier: Le Bovarysme. La psychologie dans l’oeuvre de Flaubert (1892).
Paula Glenadel Leal
Libro que se está a ler no Club
15 novembro 2007![]() |
Amor de tango |
| En Amor de tango María Xosé Queizán constrúe unha novela que reconstrúe o Vigo da república e da represión franquista a través dos recordos de Margot, unha das protagonistas. É a novela das mulleres que durante os esperanzados anos 20 e 30 foron rapazas activas, ilusionadas e decididas a descubrir o mundo. É a novela das traballadoras que espertaron á vida naquela urbe pioneira, atlántica e liberal que era o Vigo de preguerra. É a novela das obreiras das fábricas de sardiñas que están estreitamente ligadas están ao desenvolvemento industrial da cidade e da ría. É a novela dos trasatlánticos, das fábricas de salazón, do Cable Inglés, das grandes Navieiras, da emigración, do Berbés. Memoria viguesa, intimismo, historia miúda e persoal e retratos construídos desde un eficaz realismo constitúen os eixos sobre os que gravita este fermoso e inesquecible canto a Vigo e as mulleres que a poboaron. | |
| 5ª Edición | |
Isabel Pizarro encol de Madame de Bovary
14 novembro 2007Gustave Flaubert. Madame Bovary.
Las primeras líneas de la novela nos dicen cómo son los padres de Carlos; el señor Bovary, un hombre guapo, bravucón, mujeriego, borracho, inútil para los negocios y envidioso; su madre, una mujer jovial y cariñosa, a quien la convivencia con su marido, le cambia el carácter. Su amor propio la lleva a tragarse su rabia en un silencio absoluto y dedica su vida a llevar la hacienda y al cuidado de su hijo.
Por voluntad del padre, Carlos, crece libre por el campo; la madre, por el contrario, le cuenta cuentos y le enseña a leer. Cuando Carlos cumple 15 años, después de muchas discusiones, el padre cede a que vaya a un colegio.
Carlos Bovary, según sus compañeros de colegio era un chico de carácter modoso, que jugaba en las horas del recreo, trabajaba en las de estudiar, atendía en las de clase, dormía bien el las de dormir y comía bien en las de comer. Todos los jueves escribía, una larga carta, a su madre.
Al no ser capaz de seguir los estudios de medicina se abandona al juego y a los placeres prohibidos. Cuando le cuenta todo a su madre, ella le disculpa, le da ánimos y achaca el fracaso a la injusticia del tribunal.
Termina los estudios, su madre le ayuda a establecerse, y le busca esposa, una viuda de cuarenta y cinco años, con una buena renta.
El señor Rouault, labrador bien acomodado, al que no le gusta llevar su finca, pierde dinero todos los años pero no repara en gastos para vivir bien, esto le lleva a tener que vender parte de sus tierras para pagar las deudas. Viudo desde hace dos años, vive sólo con su Emma, su hija.
Emma, educada en un convento de ursulinas desde los trece años, prestaba más atención a las historias, canciones y novelas de amantes y amadas que llevaba la costurera que a los consejos sobre la modestia del cuerpo y la salvación del alma que, constantemente, le prodigaban las monjitas. Cuando el padre la sacó del convento (no sabemos a que edad), nadie se disgustó por su marcha.
Rouault se fractura una pierna y avisan al doctor Bovary. Carlos conoce a Emma en las visitas al enfermo. Este se encuentra muy a gusto en las visitas sin preguntarse por qué.
Héloise, llena de celos obliga a Carlos, su marido, a jurar no volver a visitar a la familia Rouault. Desde ese momento, él, entiende que tiene permiso para amarla.
Al quedar viudo, piensa en la posibilidad de casarse con Emma.
El señor Rouault, ve con buenos ojos la boda de su hija, de la que piensa le vale para poco, con Carlos, un hombre de buenas costumbres, poco gastador que no le iba a discutir por la dote.
Emma no convence a su padre para celebrar la boda a media noche, a la luz de los candelabros como era su deseo. Pero si consigue de él que le evite tener que soportar las bromas de rigor.
Emma pensaba que deberían haber ido de viaje a países de nombres sonoros para disfrutar la luna de miel. En contraste, al terminar la celebración de la boda, cuando Emma llega a su nueva casa, en el dormitorio, ve un ramillete de novia. ¡El ramillete de la otra!
Hubiera deseado poder hacer estas confidencias pero le faltaban las palabras, la ocasión y la audacia.
Carlos era feliz, feliz como nunca había imaginado. Su mujer, tenía muchos detalles que repercutían en aumentar su prestigio. Acabó teniéndose así mismo en más por la mujer que había elegido.
Emma, no encuentra ningún aliciente en su vida y enferma. Carlos, decide trasladarse a vivir a otra ciudad, pensando sólo en que ella recupere la salud.
Los señores Bovary, conocen a sus nuevos vecinos y, además, son invitados a una fiesta. Emma, ve, en ese mundo su ideal de vida, pero se siente más desgraciada añorándolo desde su casa. Cuando nace la niña, es entregada a una nodriza, y Emma no se siente feliz por el hecho de ser madre.
Vuelve a enfermar y Carlos, que sólo piensa en problemas de salud, sin importarle los gastos ni el qué dirán, le permite que vaya al teatro y pasee a caballo con sus amigos.
Desesperada, decide poner fin a sus sufrimientos. Se dirige a la farmacia, Justin, el ayudante del boticario, no puede detenerla, y cuando se da cuenta de lo que pasa, Emma, le ordena callar: ¡No digas nada, le echarían a tu amo la culpa de todo!
Cuando todo ha terminado, Carlos, encuentra una carta de Rodolfo a su mujer. Enterado de todo, seguro de que todos los hombres la habían tenido que desear, para tratar de agradarla, como si aún estuviera viva, se contagió de sus gustos y preferencias. Se compró botas de charol, se aficionó a usar corbatas blancas, se ponía fijador en el bigote. Y empezó a firmar pagarés.
Madame Bovary, ella, Emma, le estaba corrompiendo desde la tumba.
13 Novembro 2007
Isabel Pizarro
A biblioteca de Fernández del Riego
13 novembro 2007Tal e como recolle hoxe Faro de Vigo baixo o título Una biblioteca arrinconada, a biblioteca que donou Francisco Fernández del Riego á cidade de Vigo hai doce anos, permanece pechada ó público. O donativo inclúe uns trinta mil volumes valorados nuns 3.100.000 € e que permanecen almacenados nunha sala da Casa Galega da Cultura
“A Medición do Mundo” por Elvira Pontevedra
12 novembro 2007A MEDICIÓN DO MUNDO
Un fascinante encontro entre
a literatura e a ciencia
A MEDICIÓN DO MUNDO é unha novela escrita polo alemán Daniel Kehlmann. Esta novela está baseada nunha historia real. Trátase da biografía de dous científicos alemáns: Alexander von Humboldt, naturalista e aventureiro; e Carl Friedrich Gauss, matemático e astrónomo.
Kehlmann conta a vida destas dúas personaxes reales, cunha acertada mezcla de realidade e ficción. Ó mesmo tempo que vai contando as duas biografías, introduce na trama narrativa a outros científicos de primeirísima orde. Persoas que pasaron á historia con todo o merecemento do mundo, pois a elas débelles moito a humanidade. Así fálanos de, entre outros: Daguerre, Galvani, Foster, Goethe, Kant, Franklin, Schiller… e todo elo contado cunha grande dosis de fino humor e ironía.
_________________0000000000_________________
Pedíronme que destaque algo que a min me chamara a atención nesta novela. A verdade, teño que reconocer que hay moitas cousas que o conseguiron. Pero, como teño que escoller unha, fareino, facendo mención dun feito que ocorre no interior dunha cova, en Hispanoamérica. Ó ler este párrafo, transporteime a outra obra. Inmediatamente pensei nun paralelismo literario. Ten lugar na páxina 51 e seguintes, no capítulo chamado “A cova”.
Trátase dunha cova na que entra Humboldt e pouca máis xente. Os nativos -que o acompañaban- non se atreveron a entrar, debido a que tiñan medo pois, segúndo eles, alí moraban os mortos.
Na escuridade habitaban uns paxaros que chiaban estrondosamente. Ó seu redor crepitaban os aleteos. Seguiron avanzando ata desembocar nunha especie de catedral de pedra. De pronto, ó seu carón, Humboldt descubriu a figura da súa nai. Parpadeou, pero ela permanecía visible, máis tempo do debido, para ser unha alucinación. Co pano atado á cabeza, o sorriso ausente, igual que no seu derradeiro día.
Ó ler esto, sentínme transportada a un feito, prácticamente idéntico, que ten lugar no canto XI da Odisea, de Homero; no cal Ulises, seguindo as indicacións de Circe; descende ó Hades. Nada máis chegar atópase coa súa nai, Anticlea, que morrera de tristura, pola tardanza do seu fillo en regresar da guerra de Troia. Ó vela, Ulises tenta abrazala por tres veces. Todo foi inútil, as apertas dábaas ó aire. Ulises, mentres non saíu do Hades, atopouse con máis persoas que xa morreran: un deles foi Agamenón, o seu compañeiro de andainas. Tamén estaba alí Aquiles…
¿Temos aquí, en realidade, un verdadeiro paralelismo ou, un simple plaxio do autor?
Elvira Pontevedra Márquez
Biblioteca do Estado en Vigo
1 novembro 2007Biblioteca estatal
O Concello de Vigo elixe o solar da praza do Rei como localización da biblioteca
O proxecto non ten prazos pero o seu custo apróximado será de once millóns de euros.
31/10/2007
O Concello de Vigo decidiu finalmente que a nova biblioteca da cidade, a que financiará o Ministerio de Culrtura, se situará no solar que na praza do Rei existe entre a sede do concello vigués e a Xerencia de Urbanismo. Aínda que nun principio esta parecía a posibilidade máis cara e máis lenta, as outras dúas opcións eran o Cluny e o edificio do antigo Reitorado no Areal, finalmente foi a elixida polo Concello xa que pretende que este novo edificio permita revitalizar a praza.
Ademais, o Director General do Libro, Rogelio Blanco , de visita hoxe en Vigo apoiou esta decisión asgeurando que os edificios de nova planta ao final adoitan ser as «opcións máis rápidas e máis baratas que a rehabilitación de edificios históricos». Ademais, Blanco anunciou que agora queda pendente que os técnicos do Ministerio de Cultura dean a súa confirmación para empezar a traballar no proxecto.
Nin Blanco nin #\\ deron prazos para o novo edificio pero si que deron a coñecer os primeiros cálculos do investimento necesario para construír o novo edificio que será de nove millóns aos que haberá que engadir outros dous máis para amoblar e dotar de material a nova biblioteca.
Segundo recoñeceu o alcalde unha das intencións que persegue situar na praza do Rei a nova biblioteca é intentar revitalizar este espazo para darlle vida e convertelo nun espazo «emblemático, para celebración e lugar de encontro da cidade»
Novas sobre a biblioteca do Estado en Vigo
1 novembro 2007El Concello de Vigo reformará la zona de Plaza do Rei para instalar la biblioteca estatal La inversión aproximada en la construcción y dotación del edificio es de unos 11 millones de euros
|
|
|
La Biblioteca estatal de Vigo se construirá en la Praza do Rei, en el lateral próximo a La Panificadora, y conllevará una reforma integral de la zona, con mejoras en el edificio de la Gerencia de Urbanismo, en la fachada principal del ayuntamiento y en la propia plaza.
Así lo anunció hoy el alcalde de Vigo, Abel Caballero, tras reunirse con el director general del Libro, Archivos y Bibliotecas del Ministerio de Cultura, Rogelio Blanco, y explicó que “ahora sólo falta que vengan los arquitectos del ministerio para confirmar que el lugar es viable”.
El regidor explicó que la decisión de construir un nuevo edificio para albergar esta biblioteca se adoptó después de que las otras dos opciones quedaran descartadas. Así, recordó que en el edificio de la Alcaldía en Areal se ha hecho una reforma reciente y que ya acoge al departamento municipal de Educación, mientras que en el caso del edificio de Cluny “hay un problema de propiedad muy serio que podría implicar al Ayuntamiento en pleitos”.
Caballero señaló que, cuando los arquitectos den el visto bueno, se iniciarán las expropiaciones pertinentes para “acelerar lo más posible” los trabajos. Además, recordó que, con esta construcción, se cerrará la Praza do Rei y “se dará vida” a una zona que quedará “totalmente transformada” con la reforma de La Panificadora.
Inversión
Por su parte, Rogelio Blanco confirmó que la intención inicial es que el edificio se construya en dos niveles, uno de cuatro plantas y otro de cinco, por lo que reuniría los requisitos de las bibliotecas estatales modernas “en las que no sólo hay libros, sino también internet, música, cine o espacio para los niños”.
Blanco adelantó que, a pesar de que aún no hay proyecto, y teniendo en cuenta el coste de otras bibliotecas, como la de Santiago de Compostela, se puede estimar la inversión para el nuevo edificio en unos nueve millones de euros, a los que habría que sumar otros dos millones para la dotación de fondos bibliográficos, equipamiento informático, etc.
Por su parte, el teniente de alcalde Santiago Domínguez (BNG) valoró este anuncio y, a preguntas de los periodistas tras participar en un acto en el Museo del Mar, mostró su “satisfacción” por el compromiso adquirido por el Ministerio de Cultura porque “lo importante es que vengan las inversiones a Vigo”. Además, apuntó que la ubicación en Praza do Rei, implica que se creará una pinacoteca municipal en el edificio de Areal, tal como propusieron los nacionalistas.
Libros que se están a ler nos Clubs
31 outubro 2007
A MEDICIÓN DO MUNDO
Daniel Kehlmann describe cun sutil toque de humor a vida de dous xenios, as súas ansias e debilidades, os seus paseos pola raia fina que separa a ridiculez da grandeza, o éxito do fracaso. A medición do mundo é un requintado xogo de feitos e ficcións, unha novela de aventuras de extraordinaria fantasía, forza e interese. A historia de dúas aventuras vitais que acabarían por determinar a nosa maneira de entender o mundo.
Contra a fin do século XVIII, dous científicos alemáns emprenden a tarefa de medir o mundo. Un deles, o xeógrafo Alexander von Humboldt, logo de partir en barco desde a cidade da Coruña, ábrese paso pola selva e a estepa, navega polo Orinoco, proba no propio corpo os efectos dos velenos, métese no interior de covas, escala volcáns, encontra monstros mariños e tópase con antropófagos. O outro, o matemático e astrónomo Carl Friedrich Gauss demostra, sen moverse da súa casa de Göttingen, que o espazo é curvo. De vellos, xa famosos e tamén unha miguiña excéntricos, encóntranse os dous no Berlín de 1828. Pero aínda non ben descendeu Gauss do seu coche de cabalos e xa se ven ambos e dous enredados no tumulto político que segue á caída de Napoleón.
A medición do mundo acadou xa en Alemaña os 769.000 exemplares vendidos e vaise traducir a 35 linguas.

Madame Bovary
Estamos ante unha das obras fundamentais para comprender a novela moderna. Unha obra mestra que costou a Gustave Flaubert anos de traballo duro e sufrimento escribir. Tal como confesa á súa amante Louise Colet nun epistolario, repleto de queixas e desilusións que reflexan un altísimo nivel de autoesixencia para chegarmonos á palabra esacta “Le mot juste”. Estamos ante un escritor france considerado un dos mellores novelistas europeos.
Biblioteca do Estado para Vigo
29 outubro 2007Tal e como informa Faro de Vigo o día 26 de outubro, os Orzamentos Xerais do Estado para o vindeiro ano incluirán unha partida de 150.000 € que se destinará á creación dunha biblioteca pública do Estado en Vigo. Deste xeito vai dándoselle forma ó compromiso que o Ministro de Cultura adquiriu durante a súa visita á cidade o pasado mes de agosto. Tal e como sinalou o deputado Antón Louro, “el proyecto comienza a coger cuerpo. Es una buena noticia para Vigo”
Biblioteca Pública Central de Vigo
26 outubro 2007
NO DÍA DAS BIBLIOTECAS, 24 DE OUTUBRO DE 2007
26 outubro 2007DECLARACIÓN :
O dereito á cultura, á información, á educación son dos dereitos sinalados como fundamentais entre os establecidos na carta das Nacións Unidas. A UNESCO declarou día 24 de Outubro como día Internacional das Bibliotecas para valorizalas e facelas acesibeis a toda a poboación.
A UNESCO e a IFLA así como A Lei de Bibliotecas de Galicia e as recomendacións do Ministerio de Cultura establecen uns ratios de infraestructuras bibliotecarias por habitante cuxos mínimos deberán ser cumplidos para que se poida considerar democratizados estos dereitos fundamentais á cultura, a información, a educación e o ocio que as bibliotecas contribúen de xeito decidido a formar e que o deberán facer no lugar máis próximo no que vivan as persoas.
Os Clubs de Lectura da Biblioteca Pública Central de Vigo queremos celebrar este día 24 de Outubro día Internacional das Bibliotecas Públicas, cunha declaración reivindicativa para esixir máis bibliotecas. Queremos recordarlle ás distintas administracións a necesidade de dotar con máis BIBLIOTECAS PÚBLICAS a cidade de Vigo. En en concreto reclamar do Concello de Vigo a urxencia da apertura da prometida biblioteca do Estado e o cumprimento do compromiso da creación dunha rede municipal de Bibliotecas, coa súa Biblioteca Central e as súas correspondentes Bibliotecas de Distrito que deberán atender como mínimo ós barrrios mais poboados da cidade, Teis, Calvario e Coia, etc.
Estas infraestructuras culturais son posibles e necesarias, están contempladas na lexislación vixente e nas recomendacións dos organismos culturais internacionais pero desgraciadamente vese incumplido no caso de Vigo ostentosamente,.
Breve recordatorio
A Lei 7/1985 de 2 de Abril de Bases do Réxime Local:
- Considera a biblioteca pública como un dos servicios básicos e obrigatorios de todos os municipios con poboación superior a 5.000 habitantes.
- Establece que os municipios deberán prestar o servicio de biblioteca pública como un dos servicios básicos, e obrigatorios.
Pautas do Ministerio de Cultura 2002:
“as bibliotecas públicas son un servicio público do que se dota a sociedade para garantizar a tódolos cidadáns a igualdade de oportunidades no acceso e uso das fontes do coñecemento e a cultura, e facilita así o exercicio do dereitos fundamentais para a convencia democrática”.
Lei de Bibliotecas de Galicia 14/1989:
« As bibliotecas públicas galegas teñen como finalidade contribuír cos medios técnicos e persoal adecuado, esencialmente, ó ecercicio do dereito á cultura e á información, á difusión e ó fomento da lectura, ó enriquecemnto do tempo libre e á promoción e difusión da lingua e da cultura galegas.
- Establece para menos de 2000 h. servicio móvil ou axencia de lectura, máis de 2.000 h. biblioteca pública, máis de 50.000 h. rede urbana de bibliotecas.
As normas internacionais establecen a necesidade de dotar ás bibliotecas con de 1,5 a 2,5 libros por habitante. Se Vigo ten 300.000 habitantes corresponderíanlle como mínimo 450000 libros contando a colección da única biblioteca pública existente con aproximadamente 100.000 títulos.
En canto a dotación de persoal as normas establecen un traballador bibliotecario por cada 2.500 habitantes polo que Vigo necesitaría 112 traballadores.
Por todo o antes dito os Clubs de Lectura da Biblioteca Pública Central de Vigo consideramos que é de xusticia que Vigo teña a dotación bibliotecaria que lle corresponde por lei, o pobo de Vigo mereceo e ten dereito.
En Vigo a 24 de Outubro do 2007
POLOS CLUBS DE LECTURA











